Dans Delen – Danspiratie Conferentie

CreatesharegrowWaar het allemaal begon
September 1991, mijn allereerste balletles. Ik herinner me het nog goed, het was een kleine zaal, er waren allemaal meisjes met mooie balletpakjes en de juf had prachtig lang haar. Het dansen zelf vond ik geweldig, maar ik heb wonderbaarlijk genoeg meer herinneringen aan de juf. Hoe lief en mooi ze was in mijn ogen, hoe prachtig ze kon dansen, hoe ze altijd vlechten in ons haar maakte en we een kusje of knuffel kregen aan het einde van de les. Ik wilde net zo zijn als zij.
Een paar jaar geleden kwam ik in een oude doos een vriendenboekje tegen, zo eentje met typische kindervragen als ‘wat is je lievelingskleur’ en ‘wat is je grootste hobby’. Bij de vraag ‘wat wil je later worden’ had ik zelf ingevuld: dansjuf.

Kleine ballerina’s worden groot…
April 2003, mijn allereerste auditie, voor de opstapcursus in Tilburg. Nu nog vraag ik me af waar ik de moed vandaan heb gehaald om auditie te gaan doen. Ik heb nooit het idee gehad dat ik goed genoeg was voor een academie. Maar ik wilde zo ontzettend graag en tot mijn grote verbazing werd ik aangenomen. Het was een fantastisch jaar, met vervolg: het jaar daarop mocht ik naar de opleiding Docent Dans.
December 2008. Mijn allereerste vlucht in m’n eentje. Met een beurs van het VSB-fonds mocht ik een half jaar dansen in New York. Een tijd om nooit te vergeten. Deze tijd heeft de toon gezet voor hoe ik mezelf zie als docent en als mens. Breed geschoold, liefde en passie voor het vak en altijd in ontwikkeling.

… en gaan zich verder ontwikkelen
Oktober 2014, mijn allereerste blog. Jeetje, wat was dat spannend. Het voelt een beetje als je allereerste optreden of de allereerste les die je geeft. Wat als je een fout maakt? Of als mensen het niet leuk vinden? En zit de wereld wel te wachten op mij? En zelfs als je na de eerste keer er zelf ontzettend veel voldoening uit haalt en positieve reacties krijgt van anderen is het de tweede keer ook spannend, en derde keer ook nog… Maar het wordt wel steeds leuker en het voelt steeds meer vertrouwd.
2015, een jaar van meerdere allereerste keren (die er ook voor zorgden dat ik tot mijn grote spijt deze blog een tijdje ‘on hold’ moest zetten). Zo ben ik naar de Dance and the Child International Conferentie in Denemarken geweest (waar ik in de ‘board meeting’ Nederland mocht vertegenwoordigen!), heb ik een cursus Cultuurdocent Speciaal Onderwijs gedaan, is mijn eerste artikel gepubliceerd in het tijdschrift Kunstzone, ben ik lessen gaan geven aan pedagogen en muziekdocenten en mocht ik het allergaafste ooit doen:

Verbinden
November 2015, mijn allereerste zelf georganiseerde conferentie. Aanstaande zondag is het zover, het gaat echt gebeuren!
De wens om te verbinden en delen ligt er al jaren. Nooit heb ik begrepen waarom wij dansdocenten zo weinig samenwerken en veelal op eigen eilandjes leven. En daarin vond ik een partner; de fantastische en inspirerende Lenneke Gentle (oprichtster Danspiratie, community voor dansdocenten) die toen al was begonnen met de facebookgroep. In alle opzichten een bijzondere samenwerking. Allebei een andere achtergrond, verschillende visies en kwaliteiten, maar dezelfde Danspiratie flyermissie: create, share, grow. Bijna 1400 leden later, ontelbare late vergaderingen/skypegesprekken, champagne/euforische momentjes en ook emotionele momenten (tja, je bent een dansdocent of niet), komt het nu eindelijk samen: de Danspiratie Conferentie.

Een nieuwe rol
En wat was het een mooi proces. Ik ben zo’n enorme geluksvogel dat ik deze dag inhoudelijk vorm mocht geven. Ik heb de meest inspirerende gesprekken gehad met de meest fantastische mensen uit het werkveld. Workshopideeën kwamen samen tot stand en van hen kreeg ik ook weer nieuwe inspiratie om de dag verder vorm te geven. Het proces van het creëren van deze conferentie is voor mij stiekem al zo mooi geweest, dat ik daar enorm veel voldoening uit haal. Maar zoals bij elke allereerste keer ben ik ook nu erg zenuwachtig en maak ik korte nachten. Midden in de nacht word ik wakker met dingen als: gaan de deelnemers het wel leuk en interessant genoeg vinden? Wanneer moet voor wie welk kabeltje waar aangesloten worden? Hoe krijg ik mensen van de ene naar andere plek? En is er wel genoeg koffie (best belangrijk, ook voor mezelf en Lenneke)? Rijden de treinen wel?
En dan krijg ik weer een mailtje van een enthousiaste workshopdocent, of lees ik de reacties van mensen op de danspiratiepagina en dan ebt de spanning even weg, want blijkbaar doen we iets goeds. Mensen willen delen, yes!

Dans delen, overdragen, integreren, kijken, luisteren, lezen, studeren, leren
Zondag zitten we in een bijna uitverkochte zaal, op een prachtige en inspirerende locatie. Met fantastische workshopdocenten, standhouders en lieve meiden die ons meehelpen. En natuurlijk de mensen die een kaartje hebben gekocht (of gewonnen). Want dat zijn de mensen die willen, de mensen die openstaan voor vernieuwing, voor verandering. De mensen die, net als ik, zichzelf willen blijven ontwikkelen. Die staan voor hun docentschap, voor de dans en met elkaar dans een stem willen geven. En dan kan het niet anders dan dat het een dag wordt om nooit te vergeten.

En een dag om heel vaak te herhalen.